Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Παρουσίαση του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 6 Απριλίου



Ένα βιβλίο για τις περί θανάτου αντιλήψεις στους Κέλτες και όχι μόνο, από την Ευλαμπία Τσιρέλη.

Περιγραφή Βιβλίου:

Οι Κέλτες είχαν μια εκλεπτυσμένη αντίληψη για τον θάνατο. Η βασική τους πεποίθηση ήταν ότι στην ουσία δεν υπάρχει, παρά μια μετάβαση σε έναν υπέροχο, χαρούμενο τόπο όπου το πνεύμα ξαναζωντανεύει το σώμα και ο άνθρωπος ζει όπως και πριν αλλά πιο ευτυχισμένος. Οι μεγαλόψυχοι και ατρόμητοι Κέλτες έκαναν φίλο ακόμα και τον θάνατο.
Ποιοί ήταν οι δρυίδες και τί πρέσβευαν; Τί ήταν οι Μούμιες των Βάλτων; Τί γνωρίζουμε για τους μεγαλιθικούς τάφους και τί ήταν τα σιντ; Ποιά ήταν η γιορτή του Θανάτου που επιβιώνει μέχρι σήμερα; Πού βρισκόταν το Νησί της Χαράς, το Νησί των Γυναικών και ποιές ήταν οι ιδιότητες της Χύτρας της Αναγέννησης; Πού βρισκόταν το μυθικό Νησί της Άβαλον;
Ας ταξιδέψουμε μαζί πίσω στον χρόνο να γνωρίσουμε τον πολιτισμό, τη θρησκεία, τις παραδόσεις αυτού του λαού και την εικόνα που είχαν για το τέλος της ζωής και τον Άλλο Κόσμο. Ας ανακαλύψουμε μαζί εκείνη τη μαγική πύλη στον κόσμο μας που θα μας βγάλει στην άλλη μεριά. Στους ζωντανούς θρύλους, στα παραμύθια, στα χρώματα, στην αιώνια ζωή. 

website: http://evlampiatsireli.webs.com/

Νέα στοιχεία ότι η πρώτη «έξοδος» από την Αφρική προς την Ευρώπη έγινε πιο πρόσφατα

Το κυρίαρχο σενάριο της «εξόδου από την Αφρική», δηλαδή της πρώτης μετανάστευσης των προγόνων μας (Homo sapiens) προς την Ευρώπη και την Ασία, πιθανώς θα πρέπει να αναθεωρηθεί, καθώς μια νέα γενετική ανάλυση απολιθωμάτων εκτιμά ότι η μετακίνηση των πληθυσμών προς το Βορρά έγινε πριν από 62.000 έως 95.000 χρόνια, κάτι που συμφωνεί με παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα.
 
 
Γενετικές εκτιμήσεις τοποθετούσαν αυτή την «έξοδο» από την «μαύρη ήπειρο» πριν από 130.000 έως 200.000 χρόνια, κάτι όμως που δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει η νέα ανάλυση του DNA.

Οι γερμανοί ερευνητές του πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν και του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ της Λειψίας, με επικεφαλής τον γενετιστή Γιοχάνες Κράουζε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το "Science", ανέλυσαν -με την τεχνική του ραδιενεργού άνθρακα- μιτοχονδριακό γενετικό υλικό από 11 σκελετούς κυνηγών - συλλεκτών, που ανακαλύφθηκαν στην Ευρώπη και την Ασία και είχαν ηλικία από 40.000 χρόνια έως τον πιο πρόσφατο Μεσαίωνα.


Οι επιστήμονες υπολόγισαν το διαχρονικό ρυθμό μεταλλάξεων στο DNA και, με αυτόν τον τρόπο, εκτίμησαν ότι οι πρόγονοί μας εγκατέλειψαν την Αφρική πριν από 62.000 έως 95.000 χρόνια. Η εκτίμηση αυτή συμφωνεί με άλλες παλαιότερες εκτιμήσεις, αλλά έρχεται σε αντίθεση με πιο πρόσφατες, οι οποίες τείνουν να τοποθετούν την «έξοδο» σε ακόμα πιο παλιά περίοδο. «Τα νέα ευρήματα συμφωνούν με αυτά που ξέρουμε από την αρχαιολογία», δήλωσε η βιολόγος Αλίσα Μίτνικ του πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν.

Το πότε ακριβώς πραγματοποιήθηκε η πρώτη μαζική μετανάστευση του Homo sapiens παραμένει ένα από τα πιο αμφισβητούμενα θέματα μεταξύ των παλαιολόγων, ανθρωπολόγων, γενετιστών και άλλων επιστημόνων. «Κλειδί» για την ακριβή εκτίμηση θεωρείται ο σωστός υπολογισμός του ρυθμού μετάλλαξης των γονιδίων από γενιά σε γενιά των προγόνων μας, ώστε να υπάρξει ένα αξιόπιστο «μοριακό ρολόι» που μπορεί να φωτίσει το παρελθόν.


Όσο πιο αργός υπήρξε ο ρυθμός των γενετικών μεταλλάξεων που έχουν μεσολαβήσει μέχρι σήμερα, τόσο πιο πίσω μετατίθεται η «έξοδος» από την Αφρική, ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα που οδήγησε στην εξέλιξη του σύγχρονου ανθρώπου. Η νέα γερμανική ανάλυση θεωρεί ότι υποεκτιμήθηκε ο ρυθμός των μεταλλάξεων, αλλά μένει να πειστούν όλοι οι επιστήμονες περί αυτού, κάτι που είναι αμφίβολο προς το παρόν.

Μια αιτία για τις αμφιβολίες είναι ότι η νέα έρευνα εστίασε στο μιτοχονδριακό DNA, το οποίο όμως μπορεί να μεταλλάσσεται ταχύτερα από εκείνο του πυρήνα των κυττάρων και συνεπώς να μην είναι αντιπροσωπευτικό και κατάλληλο για το «μοριακό ρολόι». Όπως συμφωνεί και ο κορυφαίος διεθνώς παλαιογενετιστής Σβάντε Πάαμπο του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ της Λειψίας, το επόμενο κρίσιμο βήμα των επιστημόνων θα είναι να ξεκαθαρίσουν οριστικά τις διαφορές που υπάρχουν στο ρυθμό μεταλλάξεων του μιτοχονδριακού και του πυρηνικού DNA.

Οι ιστορίες πίσω από τα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ

Ένα μυθικό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ντουέτο που χάραξε τη φαντασία, τα όνειρα και τους εφιάλτες των παιδιών όλου του κόσμου, τα τελευταία 200 χρόνια: οι Γερμανοί Αδελφοί Γκριμ. Παραμυθάδες, αλλά και αριθμολόγοι, περιπετειώδεις και, με έναν μαγικό τρόπο, πάντα καθηλωτικοί.
n
Οι αδελφοί Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ ήταν συλλέκτες παραμυθιών στα οποία ο Βίλχελμ έδινε μία νέα, λογοτεχνική προσαρμογή, για παιδιά. Το πρώτο τους βιβλίο «Παιδικά παραδοσιακά παραμύθια» εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1812 και μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε 160 γλώσσες. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα μπεστ σέλερς. Χειρόγραφα αντίγραφα της πρώτης έκδοσης φυλάσσονται στο Μουσείο των Αδελφών Γκριμ, στην πόλη Κάσσελ και από το 2005 αποτελούν τμήμα του Προγράμματος Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ασφαλισμένα με ένα ανάλογο, μυθικό ποσό – 15 εκατομμύρια ευρώ.
image

Τα δύο αδέλφια, μέχρι το 1850 είχαν καταγράψει περισσότερα από 210 παραμύθια. Οι φήμες έλεγαν ότι τα παραμύθια αυτά τους τα είχε διηγηθεί μία Γερμανίδα χωριάτισσα, η αλήθεια όμως είναι ότι επρόκειτο για ιστορίες που τους διηγούνταν νεαρές κυρίες της αριστοκρατίας, με τις οποίες συναναστρέφονταν. Πολλές από αυτές, Γαλλικής καταγωγής. Η «Κοκκινοσκουφίτσα και ο Λύκος» καθώς και ο «Παπουτσωμένος Γάτος» ήταν δύο από τα πιο χαρακτηριστικά παραμύθια που έμαθαν από αυτές τις κυρίες, αν και είχαν εμφανιστεί 100 χρόνια νωρίτερα, σε μία ανθολογία παραμυθιών του Γάλλου Σαρλ Περό.

Αρχικά, η συλλογή των παραμυθιών είχε ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Η εξέλιξη της κοινωνίας όμως ήταν τέτοια, ώστε στον 19ο αιώνα πια, οι μητέρες άρχισαν να αναζητούν βιβλία για τα παιδιά τους. Ζητήθηκε από τους Αδερφούς Γκριμ να προσαρμόσουν τα παραμύθια τους και να αφαιρέσουν κάθε σεξουαλικό υπονοούμενο και να «απαλύνουν» κάποια σημεία, όπως π.χ. η μητέρα του «Χάνσελ και της Γκρέτελ» που αφήνει τα παιδάκια στο δάσος, έγινε μητριά τους, για να μη διαστρεβλώνεται η μητρική εικόνα, μίας τόσο μητριαρχικής κοινωνίας, εκείνης της εποχής. Οι αλλαγές που ζητούσε ο εκδότης τους δεν ενθουσίασαν τους δύο Γκριμ, αλλά κατάφεραν και δημιούργησαν τον μεγαλύτερο παιδικό μύθο του αιώνα τους.
image

Ιδανικός συνεχιστής των παραμυθιών τους, υπήρξε φυσικά ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. Από άποψη επιτυχία τουλάχιστον. Πέντε παραμύθια των Γκριμ έγινα ταινίες από τα στούντιο Ντίσνεϊ με πρώτη και σημαντικότερη τη «Χιονάτη και τους Επτά Νάνους» που κυκλοφόρησε το 1937 και έφερε στα ταμεία 6,5 εκατομμύρια δολάρια, τεράστιο ποσό τότε, τόσο ώστε να κάνει την ταινία το πιο πετυχημένο για την εποχή του, «talkie» («ομιλούν» φιλμ). Βέβαια, ο Ντίσνεϊ χρειάστηκε να κάνει μερικές αλλαγές. Π.χ. στην ταινία, η κακιά μητριά ζητάει από τον κυνηγό να της φέρει την καρδιά της Χιονάτης, ενώ στην αυθεντική εκδοχή ζητάει τα πνευμόνια και το συκώτι της Χιονάτης, για να τα μαγειρέψει και να τα φάει…

Τα δύο αδέρφια ήταν πραγματικά αχώριστα. Ο Γιάκομπ και Βίλχελμ ζούσαν και δούλευαν μαζί σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Το 1803, όταν χρειάστηκε να χωρίσουν για λίγο διάστημα, ο Γιάκομπ έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του: «Αγαπητέ Βίλχελμ, ποτέ δεν πρόκειται να μας χωρίσουν. Έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει ο ένας τη συντροφιά του άλλου ώστε ακόμα και ο πιο μικρός χωρισμός μας θλίβει μέχρι θανάτου». Και έτσι έγινε. Ο Βίλχελμ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1859, και ο Γιάκομπ ακολούθησε τέσσερα χρόνια αργότερα. Επί 73 χρόνια έζησαν μαζί και θάφτηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε ένα νεκροταφείο στο Βερολίνο.
image

Οι Αδερφοί Γκριμ πίστευαν στον αριθμό 7. Από τον «Λύκο και τα Επτά Κατσικάκια» μέχρι τα έξη αδερφάκια του «Κοντορεβιθούλη» (+ ένας αυτός = επτά) και τις μαγικές του μπότες που διένυαν ένα μίλι με επτά μόνο βήματα, φαίνεται ότι ο αριθμός αυτός παίζει ρόλο κλειδί στις ιστορίες τους. Αντίληψη που έχει τις ρίζες της στην αριθμολογία της Ιουδαϊκής - Χριστιανικής θρησκείας και σαν άθροισμα του 3 με το 4 συμβολίζει το κάθε τι ανθρώπινο. Στη Βίβλο, ο αριθμός 3 αντιπροσωπεύει την ψυχή και κάθε τι πνευματικό. Το 4 συμβολίζει τον υλικό κόσμο που, σύμφωνα με τους αρχαίους, προκύπτει από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης.

image

Και όπως φαίνεται εκεί βρίσκεται η γοητεία των παραμυθιών των Αδερφών Γκριμ. Στις ιστορίες που δεν φαίνονται, υπονοούνται και είναι κρυμμένες μέσα στις ιστορίες τους.


Μερικά ενδιαφέροντα links:
-Ακούστε τα παραμύθια και δείτε παλιές εικονογραφήσεις «στο φως του κεριού».
-Βιβλίο: «Τα αρχέτυπα των Αδερφών Γκριμ σε οκτώ ταινίες τρόμου»:http://www.amazon.com/dp/0786431741/ref=rdr_ext_tmb

«Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν;»



Κάθε Σάββατο και Κυριακή, από τις 6 έως τις 28 Απριλίου και από τις 18 έως τις 26 Μαΐου, η Διαδραστική Έκθεση του Ιδρύματος Ευγενίδου θα ασχολείται με τη ζωή στη Γη και σε άλλους πλανήτες, διοργανώνοντας μια νέα σειρά δραστηριοτήτων για μικρούς και μεγάλους με θέμα: «Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν;».
Αναλυτικότερα, το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει:

* 13:30- 14:10- Επίδειξη πειραμάτων: «Η ζωή στη Γη και σε άλλους πλανήτες» (προτείνεται για παιδιά άνω των οκτώ ετών και ενήλικες).

Η επιστημονική ομάδα των πειραμάτων ψάχνει απαντήσεις σε καυτά ερωτήματα όπως: Τι είναι η ζωή; Πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι είναι ζωντανό και τι όχι; Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν; Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες; Πώς αναζητούμε στοιχεία για εξωγήινους ζωντανούς οργανισμούς;

* 15:30- 16:30- Διαδραστικό εργαστήρι: «Παλαιοντολόγοι για άλλους πλανήτες» (προτείνεται για παιδιά από επτά έως δέκα ετών).

Τα παιδιά θα προσεγγίζουν την επιστήμη της παλαιοντολογίας και τη διαδικασία απολίθωσης των ζωντανών οργανισμών, ενώ στο τέλος θα κατασκευάσουν τα ίδια το δικό τους μοναδικό αποτύπωμα.

* 17:30- 18:20- Διαδραστική αφήγηση: «Πώς φτάσαμε στον Δαρβίνο;»
(προτείνεται για παιδιά άνω των 12 ετών και ενήλικες).

Θα παρουσιάζεται η θεωρία της Εξέλιξης και τα σταδιακά βήματα εωσότου ο Δαρβίνος δημοσιεύσει το έργο του.
Για τις δραστηριότητες αυτές δεν γίνεται κράτηση και οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν όμως να τις παρακολουθήσουν με το εισιτήριο της Διαδραστικής Έκθεσης, το οποίο είναι ημερήσιο. Σε περίπτωση μεγάλης προσέλευσης θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα διερμηνείας στην ελληνική νοηματική γλώσσα, κατόπιν έγκαιρης επικοινωνίας με γραπτό μήνυμα στο τηλέφωνο 6936177143 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: pr@eugenfound.edu.gr.


Πηγή:http://www.thousandnews.gr/index.php/chrisimakaiendiaferonta2/technology/46739-l---r.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

O Θάνατος στην Κελτική Μυθολογία και Παράδοση (trailer)



1η παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα
22 Μαρτίου στο Seven Sins Club
Θεμιστοκλέους & Γαμβέτα 5, Πλατεία Κάνιγγος. 


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Science Fiction and the Bible- ένα επαναστατικό βήμα


Τrailer που φτιάχτηκε για το promo του workshop Science Fiction and the Bible που θα πραγματοποιηθεί στο Leipzig της Γερμανίας το καλοκαίρι του 2013, στα πλαίσια του συνεδρίου του Εuropean Association of Biblical Studies. Εγώ συμμετέχω με την εργασία The "Fountain"(the movie) and the Tree (of Life in Genesis and Revelation). Mια προσέγγιση της αθανασίας. Τολμάμε ένα μεγάλο βήμα στην επιστήμη των Βιβλικών Σπουδών.
 To trailer

 H ιστοσελίδα του Εuropean Association of Biblical Studies
http://www.eabs.net/eabs/ 

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Πρώτη παρουσίαση του βιβλίου "Ο Θάνατος στην Κελτική Μυθολογία και Παράδοση" στην Αθήνα


Παρασκευή, 22 Μαρτίου, 
 8.20 το βράδυ,
Seven Sins Club, Θεμιστοκλέους & Γαμβέτα 5,
Πλατεία Κάνιγγος.








Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

ΒΙΒΛΙΟ: Ο Θάνατος στην Κελτική Μυθολογία και Παράδοση της Ευλαμπίας Τσιρέλη

Κυκλοφορεί το βιβλίο
«Ο Θάνατος στην Κελτική
Μυθολογία και Παράδοση»
της Ευλαμπίας Τσιρέλη

Eκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές

Σελίδες: 100
Διαστάσεις: 21x14
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Λιανική Τιμή: 10 Ευρώ


Περιγραφή: Οι Κέλτες είχαν μια εκλεπτυσμένη αντίληψη για τον θάνατο. Η βασική τους πεποίθηση ήταν ότι στην ουσία δεν υπάρχει, παρά μια μετάβαση σε έναν υπέροχο, χαρούμενο τόπο όπου το πνεύμα ξαναζωντανεύει το σώμα και ο άνθρωπος ζει όπως και πριν αλλά πιο ευτυχισμένος. Οι μεγαλόψυχοι και ατρόμητοι Κέλτες έκαναν φίλο ακόμα και τον θάνατο.
Ποιοί ήταν οι δρυίδες και τί πρέσβευαν; Τί ήταν οι Μούμιες των Βάλτων; Τί γνωρίζουμε για τους μεγαλιθικούς τάφους και τί ήταν τα σιντ; Ποιά ήταν η γιορτή του Θανάτου που επιβιώνει μέχρι σήμερα; Πού βρισκόταν το Νησί της Χαράς, το Νησί των Γυναικών και ποιές ήταν οι ιδιότητες της Χύτρας της Αναγέννησης; Πού βρισκόταν το μυθικό Νησί της Άβαλον;
Ας ταξιδέψουμε μαζί πίσω στον χρόνο να γνωρίσουμε τον πολιτισμό, τη θρησκεία, τις παραδόσεις αυτού του λαού και την εικόνα που είχαν για το τέλος της ζωής και τον Άλλο Κόσμο. Ας ανακαλύψουμε μαζί εκείνη τη μαγική πύλη στον κόσμο μας που θα μας βγάλει στην άλλη μεριά. Στους ζωντανούς θρύλους, στα παραμύθια, στα χρώματα, στην αιώνια ζωή.



website: http://www.tsirelievlampia.wordpress.com/




Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Ο μάρτης, ο ηλιακός μύθος και η γονιμότητα.



της Ευλαμπίας Τσιρέλη

Ο "μάρτης" ή "μαρτιά" είναι πολύ αρχαίο έθιμο, με εξάπλωση σε όλα τα Βαλκάνια. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια όπου οι μύστες τον έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι. Ο Μάρτης είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης που συμβολίζει την αναγέννηση και γονιμότητα της γης. 

 

Ο μάρτης στην Ελλάδα

Επειδή ο Μάρτιος ήταν ο πρώτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου, η Πρωτομαρτιά έχει ιδιαίτερη θέση στο λαϊκό καλαντάρι και συνδέεται με πολλά έθιμα λατρευτικού και μαγικού περιεχομένου, τα οποία έχουν σκοπό την αποτροπή του κακού.

Σύμφωνα με την παράδοση, τον φοράμε μέχρι να δούμε το πρώτο ανθισμένο δέντρο ή πιο απλά, τον φοράμε μέχρι το τέλος του μήνα. Έπειτα, πρέπει να τον κρεμάσουμε σε ένα δέντρο και να κάνουμε μια ευχή. 

Ο αυθεντικός μάρτης φτιαχνόταν με μαύρη/μπλε και λευκή κλωστή, ενώ οι γυναίκες πρόσθεταν και μια κόκκινη. Σήμερα δένουμε λευκή και κόκκινη κλωστή. Ο Ν.Γ. Πολίτης, ο μεγάλος μας λαογράφος, συνδέει την κλωστή αυτή με την "κρόκη" που έδεναν στο δεξί τους χέρι οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων. 

Σήμερα πιστεύεται ότι οι κλωστές προφυλάσσουν τα παιδιά από τις ακτίνες του ήλιου («Απού΄χει κόρη ακριβή, του Μάρτη ήλιος μη σε δεί»), κάτι που έχει ίσως ρουμανικές ρίζες.

Σημαντικό έθιμο της ημέρας αυτής είναι το λεγόμενο «χελιδόνισμα», που αποτελεί ένα είδος καλάντων, τα οποία τραγουδούσαν τα παιδιά σχολικής ηλικίας γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού. Το τραγούδι - «Μάρτης μας ήρθε, τα λουλούδια ανοίγουν, έξω ψύλλοι και κοριοί, μέσα υγεία και χαρά…» - αναφέρεται στον ερχομό των χελιδονιών, τον ερχομό της άνοιξης, την αποτροπή των κακών του χειμώνα, και καταλήγει σε ευχές των σπιτικών.

Ο μάρτης στη ρουμανική παράδοση

Στη Ρουμανία υπάρχει μια πλούσια παράδοση μύθων και θρύλων που έχουν να κάνουν με τον Μάρτη και φαίνεται ότι στην περιοχή διατηρήθηκε περισσότερο ως έθιμο γονιμότητας. Ωστόσο, κυρίαρχος είναι ο ηλιακός μύθος. Πολλά είναι τα ρουμανικά στοιχεία του εθίμου που έχουν υιοθετηθεί και διατηρηθεί μέχρι σήμερα. 

Ο ήλιος και ο δράκος

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ρουμανικό μύθο του Μάρτη, μια μέρα ο ήλιος βλέποντας τους ανθρώπους να διασκεδάζουν σε μια γιορτή, αποφάσισε να κατέβει ανάμεσά τους με μορφή ανθρώπου. Τον είδε όμως ένας δράκος, τον απήγαγε και τον φυλάκισε. Οι άνθρωποι λυπήθηκαν πολύ γι' αυτό. Δεν υπήρχε πια ήλιος, τα πουλιά δεν κελαηδούσαν, τα παιδιά ήταν θλιμμένα και οι ποταμοί είχαν πάψει να ρέουν. Κανείς ωστόσο δεν τολμούσε να αντιμετωπίσει τον δράκο και να ελευθερώσει τον ήλιο. Μέχρι που μια μέρα, ένας γενναίος πολεμιστής, με τις προτροπές των συμπατριωτών του, αποφάσισε να τολμήσει να τα βάλει με τον δράκο.

Τον έψαχνε επί τρεις εποχές. Ένα καλοκαίρι, ένα φθινόπωρο κι έναν χειμώνα, ώσπου τελικά βρήκε το κάστρο του. Όταν έφτασε στο κάστρο, πάλεψε με τον δράκο για μέρες, μέχρι που τον σκότωσε. Στο τέλος, ο πολεμιστής εξαντλημένος, απελευθέρωσε τον ήλιο, ο οποίος άρχισε αμέσως να λάμπει, φέρνοντας την άνοιξη στον κόσμο. Δυστυχώς όμως ο πολεμιστής πέθανε πριν χαρεί την άνοιξη. Το αίμα του ζεστό, κύλησε πάνω στο χιόνι μέχρι την τελευταία του σταγόνα. Εκεί, μάλιστα, που κύλησε το αίμα του, φύτρωσε στο χιόνι και ο πρώτος γάλανθος (γάλανθος ο χιονώδης-snowdrop) της άνοιξης.

Από τότε οι νεαροί άντρες φτιάχνουν ένα βραχιόλι από κόκκινη και λευκή κλωστή και την χαρίζουν στα κορίτσια που αγαπούν ή γενικά στους αγαπημένους τους. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα του πολεμιστή και το λευκό την υγεία, την αγνότητα του γάλανθου και το πρώτο άνθος της άνοιξης.

Στα τέλη του 19ου αιώνα οι γονείς έδιναν στα παιδιά τους έναν μάρτη πριν το ξημέρωμα. Αυτός ο μάρτης αποτελούταν από ένα χρυσό νόμισμα και δύο κλωστές, μια μαύρη και μια λευκή. Η μαύρη συμβόλιζε τη μαύρη γούνα που έδωσε η Dochia (ρουμανική παράδοση) στην νύφη της και το σκοτάδι του χειμώνα. Η λευκή συμβόλιζε την άνοιξη. Σύμφωνα με άλλες διηγήσεις, η Dochia έφτιαχνε την κλωστή της ζωής για κάθε νέο μωρό που γεννιόταν.(**δες στο τέλος του άρθρου ποια ήταν η Dochia).


Οι πλούσιες οικογένειες έφτιαχναν μάρτη από χρυσή και ασημί κλωστή και πολλές φορές ο Μάρτης κρεμιόταν στα δέντρα συμβολίζοντας τη γονιμότητα της φύσης. Επίσης θεωρούσαν ότι αυτός που φορά μάρτη δεν θα μαυρίσει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, κι αυτό σήμαινε υγεία και τύχη. Τα κορίτσια έπρεπε να βγάλουν τον μάρτη τη νύχτα και να τον κρεμάσουν σε ένα δέντρο κάνοντας μια ευχή.

Έχουν βρεθεί στοιχεία στη ευρύτερη περιοχή της Ρουμανίας που χρονολογούν την ύπαρξη του εθίμου στα 8.000 χρόνια πριν. Βρέθηκαν φυλαχτά λαιμού από μικρές ποταμόπετρες χρωματισμένες με λευκό και μπλε χρώμα και δεμένες μεταξύ τους με κλωστή. Το μπλε, όπως και το μαύρο, συμβόλιζε τον χειμώνα που φεύγει. Το κόκκινο, χρώμα της φωτιάς, του ήλιου και του αίματος, συμβόλιζε τη ζωή και ήταν περισσότερο χαρακτηριστικό των γυναικών. Το λευκό συμβόλιζε την καθαρότητα του νερού, το χιόνι και τη σοφία των αντρών. Η δεμένη κλωστή συμβόλιζε τον δεσμό μεταξύ άντρα και γυναίκας.

Ο μάρτης σήμερα

Ο μάρτης, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, αποτελεί ένα σύμβολο των εβδομάδων, των μηνών και των χρόνων συγκεντρωμένων και τυλιγμένων σε μια κλωστή με δύο χρώματα που αντιπροσωπεύουν τον χειμώνα και το καλοκαίρι. Διατηρείται επίσης η πεποίθηση ότι όποιος φορά μάρτη δεν θα μαυρίσει από τον ήλιο.

(**H Dochia, Γρια Dochia ή Baba Dochia στη ρουμανική μυθολογία σχετίζεται με την επιστροφή της άνοιξης. Είναι μια γρια γυναίκα που προσβάλλει τον Μάρτιο όταν βγαίνει να βοσκήσει το κοπάδι της με πρόβατα και κατσίκια. Στην ουσία αντιπροσωπεύει την ανυπομονησία των ανθρώπων να έρθει η άνοιξη. Σε διάφορες άλλες διηγήσεις, έχει να κάνει με τη νύφη της την οποία μισεί και της αναθέτει διάφορες αποστολές στο καταχείμωνο μέσα στο δάσος. Άλλοτε να πλύνει στο παγωμένο ποτάμι μια μαύρη γούνα μέχρι να γίνει άσπρη, κι άλλοτε να μαζέψει μούρα. Το κορίτσι πάντα με τη βοήθεια του Χριστού μεταμφιεσμένου σε διάφορους χαρακτήρες, τα καταφέρνει και έξαλλη η Dochia μετά από αυτό βγαίνει στο δάσος να δει τι έχει συμβεί, φορώντας πάντα 12 μανδύες. Καθώς περιπλανιέται στο δάσος και αλλάζουν οι εποχές, αυτή ζεσταίνεται και πετάει έναν έναν τους μανδύες -οι οποίοι συμβολίζουν τους δώδεκα μήνες- ώσπου την βρίσκει ο επόμενος χειμώνας χωρίς μανδύα και παγώνει.)